هموطنانم جان می.‌دهند چشمان کور شده، بدن باتوم خورده، رویای سوزانده شده... برای چه زندگی می‌کنیم؟ برای چه ادامه می‌دهیم؟ چرا انسان برای بقا دست به هر کاری می‌زند؟ سهم ما از دنیا یک سفره بود تا شکممان بر سرمان غر نزند، این دیگر چه کوفتی است؟ کمرمان شکسته و بار سنگینی بر دوش و کمرمان چنان خوابیده که سینه‌هایمان روی زمین لِه و دنده‌هایمان خورد می‌شود؛ نفسمان بالا نمی‌آید و هوا هم گران شد، فقط جان و روحمان ارزان شد، مفت! بیایید و ببرید چون تعدادمان زیاد است! ما طاقت خم کردن سر و «اطاعت قربان» را نداریم، بس است سکوت و زجر کشیدن، می‌دویم و جان می‌دهیم و پس می‌گیریم. خونمان نوش جانتان برادر! گوشت تلخمان برای تو تا سیر بمانی اما بدان که من انتخاب کردم که خیانت کنم یا بمانم و بجنگم.